Öykü Beni Yanına Al Anne
Yazan Gülten Ağrıtmış
Beni Yanına Al Anne
Anneciğim.
Elimi tuttun Elimi tuttun, gezdirdin beni. Geldin aldın, çıkardın bu sabah beni bodrumdan. Önce ilkokuldaki gibi saçlarımı tam tepede topladın yanlardan ve arkadan yarım saçlarım çıktı kulaklarıma kadar, tepede topladığın saçlarımı evin içinde bulduğun tokayla tutturdun.Elimden tuttun aynaya götürdün yanında, yanımdaydın baktık beraber yan yana eğildin öptün beni yanağımdan.
Beni akşamları bodrumda tek bırakmasan, anne.
Elimden tuttun yine gezdirdin beni.
Üstündeki kıyafetinin bir ucuna yapıştım bırakmamacasına.
Sonra direksiyonu sağa sola çevirdin.
Nereye götürüyorsun beni anne, dedim parka, dedin.
Ani frenler yaptın, emniyet kemerimi bağlamadığın için hep savruldum ama sıkı sıkı yapıştım kıyafetine, kıyafetinin ucu, sündü adeta.
Parka geldik.
Hadi, dedin git oyna.
Sen de gel, dedim benim yanımda ol.
Hayır, dedin git oyna arkadaş edin.
Gitmedim, durdum yanında.
Sonra kalktın benle, ben gitmeyince yanından.
Elimden tuttun, gezdirdin beni parkta.
Anne, dedim anne;
Beni neden yanında götürmüyorsun eve!
Hayat, dedin hayat.
Daha küçüğüm ben seni alamam eve.
Beraber döndük.
Kaldığın evin bodrum katında bana ayırdığın bölmede seni bekledim.
Sabaha kadar tek başıma seni bekledim.
Karanlık bodrumda, sabah olmasını, merdivenlerden inip bodrumun kapısını açmanı beni elimden tutup gezdirmeni bekledim.
Anne, neden yanında olamıyorum? Dedim, yine ve yine sordum bu soruyu.
Hayat, dedin hayat.
Ben daha küçüğüm büyümem lazım dedin.
Ben annemi hep bodrumda bekledim.
Büyümesini gelip beni oradan bodrumdan alıp sıcacık yanına almasını bekledim.
Bodrum karanlıktı ve yalnızdım. Hep yalnız onu bekledim.
Allah’a dua ettim anne dedim anne büyü ve gel beni al buradan.
Anne çok yalnız kalıyorum anne, korkuyorum geceleri anne, karanlık burası anne.
Anne büyü ve beni yanına al, anne.
26 Ağustos 2010
Gülten Ağrıtmış
Yazan Gülten Ağrıtmış
Beni Yanına Al Anne
Anneciğim.
Elimi tuttun Elimi tuttun, gezdirdin beni. Geldin aldın, çıkardın bu sabah beni bodrumdan. Önce ilkokuldaki gibi saçlarımı tam tepede topladın yanlardan ve arkadan yarım saçlarım çıktı kulaklarıma kadar, tepede topladığın saçlarımı evin içinde bulduğun tokayla tutturdun.Elimden tuttun aynaya götürdün yanında, yanımdaydın baktık beraber yan yana eğildin öptün beni yanağımdan.
Beni akşamları bodrumda tek bırakmasan, anne.
Elimden tuttun yine gezdirdin beni.
Üstündeki kıyafetinin bir ucuna yapıştım bırakmamacasına.
Sonra direksiyonu sağa sola çevirdin.
Nereye götürüyorsun beni anne, dedim parka, dedin.
Ani frenler yaptın, emniyet kemerimi bağlamadığın için hep savruldum ama sıkı sıkı yapıştım kıyafetine, kıyafetinin ucu, sündü adeta.
Parka geldik.
Hadi, dedin git oyna.
Sen de gel, dedim benim yanımda ol.
Hayır, dedin git oyna arkadaş edin.
Gitmedim, durdum yanında.
Sonra kalktın benle, ben gitmeyince yanından.
Elimden tuttun, gezdirdin beni parkta.
Anne, dedim anne;
Beni neden yanında götürmüyorsun eve!
Hayat, dedin hayat.
Daha küçüğüm ben seni alamam eve.
Beraber döndük.
Kaldığın evin bodrum katında bana ayırdığın bölmede seni bekledim.
Sabaha kadar tek başıma seni bekledim.
Karanlık bodrumda, sabah olmasını, merdivenlerden inip bodrumun kapısını açmanı beni elimden tutup gezdirmeni bekledim.
Anne, neden yanında olamıyorum? Dedim, yine ve yine sordum bu soruyu.
Hayat, dedin hayat.
Ben daha küçüğüm büyümem lazım dedin.
Ben annemi hep bodrumda bekledim.
Büyümesini gelip beni oradan bodrumdan alıp sıcacık yanına almasını bekledim.
Bodrum karanlıktı ve yalnızdım. Hep yalnız onu bekledim.
Allah’a dua ettim anne dedim anne büyü ve gel beni al buradan.
Anne çok yalnız kalıyorum anne, korkuyorum geceleri anne, karanlık burası anne.
Anne büyü ve beni yanına al, anne.
26 Ağustos 2010
Gülten Ağrıtmış
5846 Sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Kanununca korunmaktadır 81. Maddesi gereği her eserin tamamının telif hakları yazara aittir.
